Statushouder werkt bij aannemersbedrijf: ‘Wat Hassan ziet, kan hij maken’

Van onder zijn wollen muts kijkt hij vrolijk om zich heen. De mensen met wie hij in de bedrijfskantine van Jac. de Olde koffie zit te drinken, begrijpt hij vaker niet dan wel, maar hij kijkt ze onverminderd enthousiast aan. Op zijn huid prijken tatoeages: een vlinder, een hond, een meisje, verschillende teksten en prominent op de zijkant van zijn linkerhand het woord ‘love’.

Die tatoeages, die voor de gemiddelde Nederlander niets meer zijn dan een vrolijk geheel dat een inkijkje geeft in Hassans interesses, brachten hem in zijn thuisland Syrië ernstig in de problemen. ‘Ik behoor tot een etnische groep die in Syrië wordt onderdrukt. Voor het heersende regime zijn tatoeages uit den boze. Op een dag ben ik opgepakt, omdat ik niet aan het bidden was. In de gevangenis zagen ze ook nog eens mijn tatoeages’, zegt Hassan. Hij vertelt zijn verhaal in het Arabisch en de app Google Translate op zijn mobiel geeft de vertaling. ‘Ik heb vijf jaar gevangen gezeten en ben negentig keer geslagen vanwege mijn tatoeages.’

Gevlucht uit Syrië

Hassan vluchtte naar buurland Turkije, maar ook daar kon hij geen onbezorgd leven leiden. Hij drukt de opnameknop van Google Translate in en vertelt: ‘Ik heb daar acht jaar gewoond, maar daar vraagt ook iedereen naar je ras en religie. Vier jaar geleden ben ik naar Nederland gegaan. Een paar jaar geleden zijn mijn vrouw en kinderen ook hier gekomen. Ik had ze jaren niet gezien.’
‘Ik kan er niet bij met mijn hoofd’, zegt Jacob de Olde, directeur-eigenaar van Jac de Olde BV in het Overijsselse Sint Jansklooster. ‘Het idee dat je je kinderen achter moet laten, om welke reden dan ook. Verschrikkelijk.’

Hassan doet de lasklussen die we normaliter uitbesteden

‘Wat Hassan ziet, kan hij maken’

Hassan was snel ‘thuis’ in het aannemersbedrijf van Jacob. ‘Hassan is een blij ei’, zegt Jacob terwijl hij lachend naar zijn collega kijkt. ‘Dat maakt het makkelijk om hem in het team op te nemen. En hij kán ook echt wat. Dat is natuurlijk het belangrijkst. Hij is in Syrië opgeleid tot lasser en heeft ook altijd als lasser gewerkt. Wat Hassan ziet, kan hij maken. Hij doet hier de lasklussen die we normaliter uitbesteden. Hij kijkt opzij naar Hassan en zegt: ‘alles complet finish hè’. De twee beginnen te lachen. Jacob legt uit: ‘Als Hassan zegt ‘alles complet finish’, is het kapot en kan zelfs híj het niet meer repareren.’

Nederlands leren

De taalkloof wordt nu nog gedicht door middel van Google Translate, maar Jacob hoopt dat Hassan toch snel een woordje Nederlands spreekt. ‘De taal is wel een ding, moet ik eerlijk zeggen. We redden ons, maar het zou fijn zijn als ’ie het Nederlands beter oppakt. Zijn kinderen gaan nu hier naar school en ik hoop dat hij via hen meer van de taal meekrijgt.’ Zelf hoopt Hassan in het dorp wat meer aanspraak te krijgen. Een maatje dat Nederlands met hem oefent, is meer dan welkom, zegt hij.

SROI

Als aannemersbedrijf werkt Jac. de Olde geregeld voor overheden. Denk aan klussen als rioolvervanging in Sint Jansklooster, betonverharding in Vollenhove en het aanleggen van riolering en wegdek in Blokzijl. ‘Een bepaald percentage van de besteksom moet worden besteed aan social return on investment, SROI. Oftewel, een deel van wat we verdienen, moeten we gebruiken voor een maatschappelijke taak’, legt Jacob uit. Bijvoorbeeld door een werkplek te bieden aan iemand met een afstand tot de arbeidsmarkt. Hassan werkt hier nu 16 uur in de week. Het idee kwam ter sprake toen Henk de Leeuw (SROI-adviseur arbeidsmarktregio Zwolle) en John Moes (accountmanager werkgeversdienstverlening Steenwijkerland) hier op bezoek waren om het te hebben over de SROI-mogelijkheden.’

Vast onderdeel van het team

Het is Jacobs bedoeling dat Hassan een vast onderdeel van het team wordt. ‘Hij werkt hier nu nog met behoud van uitkering, maar ik wil een definitieve functie voor hem optuigen. We kunnen business maken van zijn laswerk. Dan maakt en repareert hij niet alleen voor ons, maar kunnen ook bedrijven uit de buurt hier komen voor laswerk.’

Een deel van wat we verdienen, gebruiken we voor een maatschappelijke taak

Financiële en maatschappelijke winst

Jacob raadt andere werkgevers aan om ook eens te kijken of ze een statushouder een werkervaringsplek kunnen bieden. ‘Je bent ondernemer om wat te verdienen, maar aan de andere kant komt er ook een maatschappelijke taak bij kijken. Althans, dat vind ik. Statushouders krijgen niet voor niets een woning in een dorp – dat is omdat ze dan kunnen inburgeren, te midden van mensen die hier zijn geboren en getogen. Werken hoort daar ook bij.’